W lipcu i sierpniu woda w wielu łowiskach osiąga maksymalne temperatury, więc i brania bywają skąpe. Miejsca przebywania karpi wyznacza zawartość tlenu. Bernd Brink pokazuje w jaki sposób można łowić karpie w tym najbardziej gorącym okresie w roku.

W środku lata temperatura w wielu wodach przekracza 20°C. Karpie jako zwierzęta zmiennocieplne, wraz z ociepleniem się wody stają się bardziej aktywne. Jednak dzieje się tak tylko wtedy, gdy w wodzie znajduje się wystarczająca ilość tlenu. Im cieplejsza jest woda, tym mniej tlenu może zatrzymać. W tym samym czasie zwiększony metabolizm karpi potrzebuje więcej tlenu. Istne błędne koło. Latem, szczególnie w płytkiej stojącej wodzie, zawartość tlenu może spaść do takiego poziomu, że karpie będą jeść bardzo mało i to pomimo ciepłej wody.

Ryby praktycznie się duszą i unikają jakiegokolwiek wysiłku, w tym trawienia. Wielu wędkarzy mówi obecnie o letnim zastoju. Niektórzy traktują nawet szczyt lata jako najgorszy okres do połowu karpi. Jednak nie każda woda jest latem uboga w tlen. Ci, którzy wybiorą odpowiednie miejsce do łowienia, mogą cieszyć się wynikami nawet przy tropikalnych temperaturach. 

Źródła tlenu w wodzie

Temperatura wody wyznacza, ile tlenu woda może wchłonąć. Poniższe czynniki dostarczają tlenu: 

• Przepływ
• Zawirowania wody po przepłynięciu jednostek pływających
• Konstrukcje hydrotechniczne, np. jazy
• Dopływy wody, najlepiej chłodniejszej
• Rośliny wodne (fotosynteza)
• Wiatr (ruchy wody/fale)
• Deszcz (natleniona chłodna woda i ruch wody na powierzchni)

Płytka, stojąca woda bez wodnych roślin, która jest osłonięta od wiatru wysokim brzegiem lub wieloma drzewami jest kandydatem na typowe letnie zastoisko.  

Woda płynąca

Tlen w kanałach i rzekach rzadko osiąga niski poziom. Można tam spodziewać się dobrych połowów nawet podczas upałów. Mimo to ryby poszukują miejsc bogatych w tlen. Sam nurt wody ma niewielki wpływ na temperaturę w portach rzecznych i są one często złymi miejscami do łowienia w lecie. Ryby są w głównym nurcie, który wraz z zawirowaniami wody po przepływających statkach i łodziach wpływa na zawartość tlenu w rzece. Jazy są bardzo dobrym źródłem tlenu. Pierwsze kilkaset metrów poniżej jazu to jedne z najlepszych miejsc latem. Jeziora, stawy i małe kanały pozbawione praktycznie pływów mogą mieć bardzo różny poziom tlenu. Zależy to od wielu czynników.

Fotosynteza

Rośliny wodne wytwarzają tlen poprzez fotosyntezę. Jednak nie każda woda z dużą ilością roślin jest dobrym wyborem. Jeśli jest płytka, bardzo się nagrzewa. Wówczas fotosynteza nic tu nie pomoże, gdyż ciepła woda nie może zatrzymać tlenu. Ponadto do fotosyntezy potrzebne jest światło. W nocy rośliny wodne pobierają tlen. Po zmroku w miejscach obfitujących w gęstą roślinność często nie ma w ogóle ryb. Jeśli cała woda jest zarośnięta, w nocy może nastąpić gwałtowne obniżenie zawartości tlenu. Jeśli rośliny rosły w wodzie przez wielu lat, to martwa roślinność na jesień tworzy grubą warstwę mułu. Ten powtarzający się proces prowadzi do deficytu tlenowego. Duża ilość roślin, szczególnie tych rosnących do powierzchni wody, blokuje jej ruch. Wówczas ilość tlenu wprowadzana przez wiatr i fale jest ograniczana.  

Świeża bryza

Na małej wodzie wiatr z trudnością tworzy fale. Podobnie jest w przypadku, gdy woda leży w większym zagłębieniu lub brzeg jest gęsto porośnięty drzewami. Im więcej i większe są fale, tym więcej tlenu przedostaje się do wody. Wody, na których wieją silne wiatry mają zazwyczaj lepszy bilans tlenowy. Najwyższą zawartość tlenu ma zwykle strona, w kierunku której wieje wiatr. Jeśli falę upałów zakończy letnia burza z silnym wiatrem i obfitym deszczem, możesz spodziewać się bardzo dobrych brań. Szczególnie, gdy poziom tlenu był wcześniej niski. 

Chłodna głębia

Najbezpieczniejszym sposobem na ucieczkę przed letnim zastojem jest łowienie w głębokich wodach. Żwirownie to idealne letnie łowiska. Nawet po tygodniu upałów znajdują się tam warstwy chłodnej i bogatej w tlen wody. Ponadto taka woda ma także inne źródła tlenu. Żwirownie są zazwyczaj wystarczająco duże, aby wiatr mógł wytworzyć odpowiednie fale.  Rośnie też tam często dość dużo roślin wodnych. Z uwagi na objętość wody, nie występują też często deficyty tlenowe. Ryby zawsze znajdą miejsca, w których „mogą odetchnąć”.

Właściwa głębokość

W głębokiej wodzie o sukcesie nie decyduje wybór właściwego stanowiska. Czynnikiem decydującym jest właściwa głębokość łowienia. Latem w wodzie znajduje się kilka warstw o różnej temperaturze. Oto typowy rozkład temperatury przykładowego głębokiego jeziora w sierpniu: 
Bardzo ciepła powierzchnia wody
1 m 23,9°C
(-2.4°C)

2 m 21,5°C(-2.9°C)
Miejsce z najbardziej stałą temperaturą, spadek tylko 1°C.
3 m 18,6°C
(-1°C)

4 m 17,6°C(-3°C)

Termoklina

5 m 14,6°C
(-3°C)

6 m 11,6°C(-2,2°C)

Zimna, głęboka woda

7 m 9,4°C
(-0,8°C)
8 m 8,6°C
(-0,3°C)
9 m 8,3°C
(-0,1°C)

10 m 8,2°C

Pomiędzy 4 metrem a 6 metrem, temperatura spada bardzo szybko o 6°C. Jest to termoklina. Oddziela ona ciepłe górne warstwy od bardzo zimnej, głębokiej wody. Rozdzielenie to jest często tak silne, że woda nie miesza się przez tygodnie lub miesiące. Dlatego też woda poniżej termokliny jest bardzo uboga w tlen i składniki odżywcze. Zazwyczaj nie znajdziemy tam ryb. Temperaturę poszczególnych warstw wody można łatwo zbadać za pomocą urządzenia „Fish Hawk GTM”. Zarzuca się je wędką i podczas tonięcia określa ono głębokość na podstawie ciśnienia wody. Dodatkowo mierzy ono temperaturę w odstępach co metr.  

Jednak woda powyżej termokliny ma zazwyczaj kilka metrów. To, na jakiej głębokości karpie żerują, zależy od miejsc występowania naturalnego pokarmu. A miejsca mogą się różnić.
Możemy jednak łowić karpie także na głębokościach, na których ryby nie zamierzają żerować, lecz przebywają tam, gdyż czują się bezpiecznie lub też temperatura wody i zawartość tlenu są optymalne. W powyższym przykładzie złowiłem karpie na głębokości od 2 do 4 metrów. Jednak najwięcej brań miałem z głębokości 3 m. Jestem przekonany, że działo się tak dlatego, że jest to najbardziej stała warstwa temperatury.

Ponadto, pogoda i pora dnia mają wpływ na znalezienie najlepszej głębokości do łowienia. W słoneczne dni możemy łowić karpie bardzo płytko, kiedy to ryby cieszą się słońcem tuż pod powierzchnią. Atrakcyjny pop-up położony kilka centymetrów ponad dnem, może być bardzo skuteczny. Wystarczy znaleźć miejsce, gdzie karpie wygrzewają się na tak płytkiej wodzie. Mogą to być mocno zarośnięte okolice brzegu, ale także płytkie obszary na środku jeziora.

Aby sprawdzić, jaka głębokość przynosi najwięcej brań, umieszczam przynęty na różnych głębokościach. Jeśli znajdę najlepszą głębokość, nadal eksperymentuję z jedną wędką. Często zdarza się, że przynęty położone w głębszych miejscach dają mniej brań, ale za to większych karpi. Potwierdzają to także moje obserwacje na powierzchni. Często duże karpie pływają nieco głębiej.

Wabienie z głębin

W głębokich wodach karpie często przepływają kilka metrów nad naszą przynętą. Z jednej strony dlatego, że łowimy zbyt głęboko, a z drugiej strony, ponieważ ryby poruszają się w środkowej warstwie wody i nie myślą o żerowaniu. Aby w takich sytuacjach wzbudzić zainteresowanie przynętami, polegam na oleistych, tłustych przynętach i atraktorach. Kulki z mączki rybnej i pellety z halibuta to dobre przynęty na lato. 

Wiele tłuszczów twardnieje w zimnej wodzie i zamyka przynętę. Przy letnich temperaturach tłuszcz staje się oleisty i przedostaje się do wody.
Zaletą składników oleistych jest to, że gdy podnoszą się do powierzchni, zabierają ze sobą inne atraktory i drobne cząstki. W efekcie powstaje wabiąca

ścieżka od dna do powierzchni. Możemy więc przyciągnąć uwagę karpi do naszych przynęt w głębokiej wodzie. Efekt ten można zwiększyć poprzez stworzenie chmury z mleka w proszku.

Ryzyko utraty ryby

Brak brań nie jest niczym przyjemnym, ale utrata karpia podczas holu jest chyba jeszcze gorsza. Może to naprawdę popsuć nastrój.  
Przy rosnącej temperaturze skóra karpia jest bardziej miękka. Zacięcie ryby nie jest tak dobre, jak w zimnej wodzie. Ponadto latem, gdy zawartość tlenu jest odpowiednia, ryby są szczególnie silne. Powoduje to częstsze utraty ryb. Miękkie wędki i rozciągliwe żyłki amortyzują zrywy karpia podczas holu. Kiedy używam plecionki, to zakładam jako przypon amortyzujący pięciometrowy odcinek z miękkiego fluorocarbonu. Zwiększenie rozmiaru haczyka o jeden numer może także zmniejszyć liczbę spiętych ryb. Pomocny może być też dłuższy przypon, gdyż ciężarek, który lata podczas holu z jednej strony na drugą znajduje się dalej od haczyka.  

Miejsce w cieniu

Kiedy słońce świeci wprost na namiot, można się w nim nieźle spocić. Jeśli w pobliżu nie ma drzew, które dałyby cień, łowienie w ciągu dnia może być nieprzyjemne. Jeśli nie ma żadnego cienia, nakładam na namiot śpiwór. Znacząco zmniejsza on ciepło wewnątrz. Jeśli nadal jest zbyt ciepło, wrzucam swój podkoszulek do wody i siedzę w namiocie na samej ziemi, z dala od emitującej ciepło plandeki.  
Na słońcu temperatury mogą bez trudu przekraczać 40°C. W cieniu powinieneś być nie tylko ty. Zwracaj uwagę na swój sprzęt. Elementy plastikowe mogę ulec odkształceniu lub stać się łamliwe. Jedzenie i przynęty szybko się psują. 

Szczególnie nad brzegiem żwirowisk rzadko bywamy sami. Oszczędź sobie niepotrzebnych kłopotów i zwracaj uwagę na imprezujących i kąpiących się. Z mojego doświadczenia wynika, że nie możesz oczekiwać uwagi z ich strony. Może tylko kilka osób zareaguje na prośbę o pływanie lub zabawę w innym miejscu.
Dla mnie nawet przy 30°C można łowić karpie. Lubię letni czas, gdy można się cieszyć słońcem i opalać na brzegu. Jeśli wybierze się właściwą wodę, można pokonać letni zastój. 

Wabiąca ścieżka

Kulki pokryte olejem i mlekiem w proszku tworzą wabiącą chmurę od dna do powierzchni. Aby stworzyć taką zanętę, wsypuję kulki do wiadra i zalewam je 50 ml oleju na kilogram kulek. Idealny jest olej rybny, gdyż ma swoje składniki wabiące. Zamykam wiadro i potrząsam nim, aby wszystko wymieszać. Aby wszystko było dobrze wymieszane, wiadro powinno być napełnione do maksymalnie 2/3. Do drugiego wiadra wsypuję 100 g mleka w proszku na kilogram kulek i dodaje polane olejem kulki z pierwszego wiadra. Nie wsypujcie mleka w proszku do wiadra z olejem, gdyż zbyt dużo mleka w proszku przyklei się do wiadra.

Zamknijcie wiadro i potrząśnijcie nim. Gotowe. Pozostawcie całą mieszankę do wyschnięcia na co najmniej jeden dzień. Kulki będą działać przez dłuższy czas i nie zostaną natychmiast rozmyte. Nęcenie małą ilością co kilka godzin zapewni dłuższy czas pracy wabiącej chmury. W przypadku stosowania większych ilości, tańszą alternatywą dla mleka w proszku jest użycie mleka dla cieląt.

Autor: Bernd Brink